Hacker News Front Page
중도 성향
IT/기술
Meta enables ADB on deprecated Portal devices [video]
Comments
IT/기술 · "ADB" · 총 5건
필터 보기현재 지수
50.3
0 = 부정 우세
50 = 중립
100 = 긍정 우세
최근 7일 기준 83,765건을 분석한 결과, 뉴스 심리지수는 50.2(균형)입니다. 긍정 4,208건(5.0%)·중립 77,482건(92.5%)·부정 2,075건(2.5%)이며, 중립 비중이 뚜렷하게 높습니다. 성향 지수는 종합 14.7(중도 균형)입니다.
Comments
De explosieve groei van kunstmatige intelligentie (AI) leidt tot een sterke toename in het gebruik van water, stroom en land. Dit kan meer vervuiling en klimaatverandering veroorzaken. Intussen zijn de lusten en lasten ongelijk verdeeld, stellen onderzoekers van een denktank van de Verenigde Naties. Veel van de cijfers zijn niet nieuw. Toch is dit rapport volgens experts completer dan eerdere overzichten. "Het geeft een breed beeld van de impact van AI", zegt Bernard van Gastel, die onderzoek doet naar duurzame digitalisering aan de Radboud Universiteit. Zorgen over het stroomgebruik van datacenters bestaan al langer. In Ierland gebruikt de sector meer dan een vijfde van alle stroom en in de Verenigde Staten drijven datacenters lokaal stroomprijzen op. Ook in Nederland leidde de voorgenomen bouw al veelvuldig tot discussie. Stroomgebruik explodeert AI was vorig jaar al verantwoordelijk voor een vijfde van het stroomgebruik van datacenters. Dat aandeel groeit naar verwachting gestaag door. Deels komt dat doordat het trainen van almaar krachtigere AI-modellen steeds meer stroom vergt. Daarnaast gebruiken mensen en bedrijven de technologie vaker. Het toenemende stroomgebruik is deels op te vangen met wind-, zon- en kernenergie. Bij het opwekken daarvan komen geen broeikasgassen vrij. De groei is echter zo sterk, schrijven de onderzoekers, dat deze bronnen niet genoeg zijn. Bedrijven grijpen ook naar stroom uit steenkool en aardgas. Dat leidt dus tot meer uitstoot en meer opwarming van de aarde. Het energiezuiniger maken van AI helpt maar beperkt, stelt het rapport. De techniek wordt dan, paradoxaal genoeg, goedkoper en aantrekkelijk voor nieuwe taken waarvoor die eerst te duur was. Het gebruik neemt daardoor toe, wat het zuiniger werken deels tenietdoet. Fiks meer watergebruik De schattingen van het watergebruik in het VN-rapport zijn fiks hoger dan eerdere schattingen. Datacenters gebruiken water vaak voor hun koeling. Dit watergebruik wordt veel hoger geraamd dan in een vorig rapport van het Internationaal Energie Agentschap. "Dat komt voor mij niet als een verrassing", zegt Alex de Vries-Gao, die de voetafdruk van AI onderzoekt. Hij benadrukt dat die eerdere schatting te rooskleurig was. "Goed dat ze dit benoemen." Koelwater gaat niet per se verloren, maar het kan volgens De Vries-Gao een pijnpunt zijn als het op een kwetsbare plek wordt gebruikt: "Dat ze zoveel water gebruiken uit de omgeving terwijl er waterschaarste is, of gaat komen." Het VN-rapport benadrukt dat AI veel voordelen heeft. Het kan wetenschappelijk onderzoek naar ziekten of de aanpak van klimaatverandering versnellen. In sommige sectoren maakt het werknemers productiever. Scheve verdeling Alleen zijn de baten ongelijk verdeeld. De AI-rekenkracht bevindt zich voor 90 procent in China en de Verenigde Staten. Ook welvarende landen in Europa en Azië hebben, hoewel in mindere mate, de beschikking over zulke rekenkracht. Voor de meeste landen geldt dat niet, zeker in Zuid-Amerika en Afrika. Deze landen zijn afhankelijk en moeten betalen voor toegang. En dat terwijl ze wel last hebben van de nadelen. Neem de vervuiling die komt kijken bij de winning van grondstoffen, als koper en silicium, die nodig zijn voor AI. En het verergeren van de opwarming van de aarde. Juist de armste landen lijden hier veel onder, terwijl ze de minste middelen hebben om zich te beschermen. Open deuren Volgens de onderzoekers zijn er diverse manieren om AI eerlijker en milieuvriendelijker te maken. Zo zouden AI-bedrijven meer openheid moeten geven over hun stroom- en watergebruik. Ook moet eraan worden gewerkt om AI-gebruik te temperen, en het resterende gebruik zo slim mogelijk te doen. Daarnaast moet er gezocht worden naar manieren om mensen mee te laten delen. "Dat zijn deels open deuren", zegt Bernard van Gastel van de Radboud Universiteit. "Hoe je AI kan begrenzen en slim in kan zetten is een pijnpunt." Volgens Van Gastel is er wereldwijd eigenlijk geen goed democratisch systeem om dat te regelen. "Het is fijn dat de aanbevelingen nu op een rijtje staan. Er is nog heel veel werk aan de winkel." Ook Alex de Vries-Gao verzucht dat het rapport wat betreft oplossingen blijft hangen in algemeenheden. "Het is moeilijk om consensus te krijgen en daarom krijg je algemeen taalgebruik en geen concrete actiepunten." Ook is het volgens De Vries-Gao een hardnekkig probleem dat AI-bedrijven geen openheid willen geven.
Comments
Comments
Editor’s note: If you’d like to pinpoint the instant when the world entered the nuclear age, 5:29:45 a.m. Mountain War Time on 16 July 1945, is an excellent choice. That was the moment when human beings first unleashed the power of the nucleus in an immense, blinding ball of fire above a gloomy stretch of desert in the Jornada del Muerto basin in New Mexico. Emily Seyl’s Trinity: An Illustrated History of the World’s First Atomic Test (The University of Chicago Press) offers hundreds of startlingly vivid photographs of the Manhattan Project that emerged from a 20-year restoration effort. This excerpt and the accompanying photos record the massive effort to capture the awesome detonation of “the Gadget.” aspect_ratioReprinted with permission from Trinity: An Illustrated History of the World’s First Atomic Test by Emily Seyl with contributions by Alan B. Carr, published by The University of Chicago Press. © 2026 by The University of Chicago. All rights reserved. In the North 10,000 photography bunker, Berlyn Brixner was listening to the countdown on a loudspeaker, his head inside a turret loaded with cameras and film. He was one of the only people instructed to look toward the blast—through his welder’s glasses—ready to follow the path of the fireball as it launched into the sky. The two Mitchell movie cameras at his station would deliver the best footage to come of the Trinity test, used by Los Alamos scientists to make some of the first measurements of the effects of a nuclear explosion. Related: New Trinity Book Uncovers Images of the First Atomic Test When the detonators fired, the cameras captured what Brixner could not have seen—the very first light of a violent, silent sea of energy unfurling into the basin. As 32 blocks of high explosives erupted all together, their incredible force surged inward toward the sleeping plutonium core, compressing the dense sphere of metal instantaneously from all sides and bringing its atoms impossibly close together. A carefully timed burst of neutrons sowed momentary, uncontrolled chaos, and then, as quickly as it began, the fission chain reaction ended. Footage from a high-speed Fastax camera in Brixner’s bunker, shot through a thick glass porthole, shows a translucent orb bursting through the darkness less than a hundredth of a second after detonation, as a rush of heat, light, and matter blew apart the Gadget. When the brightness faded enough for witnesses to make out ground zero, they saw a wall of dust rise up around a brilliant, shape-shifting, multicolored ball of flames—forming a fiery cloud that shot into the sky atop a twisting stream of debris. The camera footage tells a story no less dramatic but hundreds of times more intricate, preserving the moment for scientists to return to again and again to measure and describe the behavior of the fireball and other visible effects with exacting detail. On balance, the photography effort was a huge success, despite only 11 of the 52 cameras producing satisfactory images. By arranging those cameras at intentionally staggered distances, complementary angles, and with a broad spectrum of frame rates and focal lengths, the Spectrographic and Photographic Measurements Group was able to piece together a remarkably complete picture of their subject. On 12 July 1945, Herbert Lehr, a U.S. Army sergeant and electrical engineer assigned to Los Alamos, delivered the plutonium core to the McDonald ranch house, where the bomb was assembled. Los Alamos National Laboratory According to the group’s leader, Julian Mack, the more than 100,000 frames that were captured still “give no idea of the brightness, or of time and space scales.” Mack attributed fortune, as much as foresight, to the photographic record that was made, especially during the earliest phase of the blast. Indeed, the explosion was several times more powerful than predicted, and the intensity of its effects overwhelmed many of the cameras and diagnostic instruments. The human observers were similarly overcome. “The shot was truly awe-inspiring,” said Norris Bradbury, the physicist who would succeed Robert Oppenheimer as director of Los Alamos. “Most experiences in life can be comprehended by prior experiences, but the atom bomb did not fit into any preconception possessed by anybody. The most startling feature was the intense light.” Norris Bradbury, the physicist responsible for the final assembly of the Gadget, stands next to the partially assembled bomb at the top of the shot tower. The cables on the outside of the bomb would transmit the signals to trigger the synchronized detonations of conventional explosives, which would then create the inward-directed shock wave that would compress the bomb’s plutonium core. Bradbury would go on to succeed Robert Oppenheimer as director of Los Alamos on 17 October 1945.Los Alamos National Laboratory It is a common sentiment that words and even pictures pale in comparison to the experience of the explosion. Even so, soldiers, scientists, and many other witnesses have added their firsthand accounts—often absorbing and poetic—to complement the trove of hard data collected during the test shot. They describe an intense and blinding brightness that filled the basin with daytime; an ominous, darkening cloud rearing its head in eerie silence; the wait for the invisible wave rushing out from the heart of the Gadget; and the mighty roar that arrived at last, in a thunder, and seemed never to leave. Physicist Isidor Isaac Rabi, watching from 20 miles away, remembered, “It blasted; it pounced; it bored its way right through you.” James Chadwick, head of the British contingent of scientists who joined the Manhattan Project, later said, “Although I had lived through this moment in my imagination many times during the past few years and everything happened almost as I had pictured it, the reality was shattering.” The blast, captured with an assortment of high-speed and motion-picture cameras, shows the fireball expanding between 25 milliseconds and 60 seconds, by which time the mushroom cloud is over 3 kilometers high.Los Alamos National Laboratory And physicist George Kistiakowsky found himself certain that “at the end of the world—in the last millisecond of the Earth’s existence—the last human will see what we saw.”