Zeeuws ringrijden vanaf nu immaterieel erfgoed

Het is een typische Zeeuwse traditie en groeide in de 20ste eeuw uit tot een georganiseerde sport: ringrijden. Nu heeft het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland (KIEN) het ringrijden erkend als immaterieel erfgoed.

Zowel het klassieke ringrijden als het sjezenrijden is erkend, meldt Omroep Zeeland. In beide gevallen moeten de deelnemers op een baan een lans in een ring steken.

Bij het ringrijden rijdt een deelnemer op een ongezadeld, versierd paard. Bij sjezenrijden zitten twee mensen in een tweewielig rijtuig achter een paard. De man ment het paard en de vrouw steekt de ringen. Beiden dragen klederdracht.

Alleen de Zeeuwse versie van het ringrijden, beoefend op Zuid-Beveland en Walcheren, wordt nu erkend als erfgoed. In andere delen van Nederland gaat het net even anders en die vallen er dus niet onder.

Way of life

Volgens voorzitter Jan-Willem Poppe van de Zeeuwse Ringrijdersvereniging is het ringrijden niet zomaar een hobby of een sport. Het is "een way of life, met een rijke traditie en vele rituelen", vertelt hij aan de omroep.

Waarschijnlijk is het Zeeuwse ringrijden een overblijfsel van ridderlijke steekspelen en middeleeuwse toernooien. Al in de 17de eeuw werd er in dorpen op Walcheren en Zuid-Beveland ringgereden, gefeest en gedronken.

Binnen de kerk was er weerstand tegen het ringrijden. Ondanks pogingen om het te verbieden, bleef het gebruik bestaan. Volgens Jan-Willem Poppe was dit mede dankzij lokale notabelen en de warme belangstelling van het Koninklijk Huis. Zij schonken vanaf de 18de eeuw prijzen die nog altijd worden uitgereikt.

In de 20ste eeuw groeide het ringrijden uit tot een georganiseerde sport, met een gezamenlijke jaarwedstrijd op het Abdijplein in Middelburg. Tijdens deze eerste folkloristische dag op 9 juli zal de benoeming ook officieel bekrachtigd worden door vertegenwoordigers van het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland.

'Levend'erfgoed

Immaterieel erfgoed is niet tastbaar, maar bestaat uit tradities, rituelen, festiviteiten en gewoonten die van generatie op generatie worden doorgegeven, zo staat op de website van KIEN.

Immaterieel erfgoed heet daarom ook wel 'levend' erfgoed: het lverandert mee met de tijd. Voorbeelden hiervan zijn carnaval, Keti Koti, ambachten zoals klompen maken of batik verven. ...