E quajnë “bima e miqësisë” dhe besohet se sjell fat – por në shtëpi mund të fshehë një rrezik serioz

Pas simbolikës së fatit dhe pamjes së pafajshme fshihet një arsye që shumë pronarë e zbulojnë vetëm kur është tepër vonë

Krasula (Crassula ovata), e njohur më shumë si pema e parave, bima e fatit ose pema e miqësisë, është ndër bimët më të njohura të shtëpisë.

Sipas besimeve tradicionale, kjo bimë e qëndrueshme simbolizon begatinë, mirëqenien dhe përparimin financiar, ndaj shpesh dhurohet me rastin e hyrjes në një shtëpi të re.

Edhe pse konsiderohet si bimë shumë e lehtë për t’u mirëmbajtur, gabimet në ujitje dhe ndriçim mund ta dëmtojnë shpejt. Për familjet që kanë qen ose mace, ekziston edhe një rrezik tjetër që nuk duhet shpërfillur.

Rreziku i fshehur për kafshët shtëpiake

Krasula konsiderohet toksike për qentë dhe macet. Nëse kafsha kafshon ose gëlltit pjesë të bimës, mund të shfaqë:

të vjella;

plogështi ose gjendje të rënduar;

mungesë koordinimi dhe vështirësi në ecje;

herë pas here, shqetësime të tjera të tretjes.

ASPCA thekson se substanca përgjegjëse për toksicitetin e kësaj bime nuk është identifikuar ende. Në rast gëlltitjeje, duhet kontaktuar veterineri, pa pritur shfaqjen ose përkeqësimin e simptomave.

Krasula duhet vendosur në një vend që nuk arrihet nga kafshët. Spërkatësit me aromë larguese nuk duhet të jenë masa e vetme mbrojtëse, sepse nuk funksionojnë njësoj te çdo kafshë.

Pohimi se bima është toksike edhe për njerëzit nuk është dokumentuar po aq qartë sa toksiciteti për kafshët. Megjithatë, ajo nuk duhet përdorur si ilaç popullor dhe duhet mbajtur larg fëmijëve të vegjël, transmeton Telegrafi.

Tri rregulla që e mbajnë krasulën të shëndetshme

Krasula është një sukulente me origjinë nga Afrika Jugore dhe ka nevojë për shumë dritë, tokë që e kullon shpejt ujin dhe ujitje të matur.

1. Shumë dritë dhe tokë me kullim të mirë

Vendoseni në një hapësirë të ndriçuar mirë. Ajo mund të përshtatet me dritë të fortë, por bimët që kanë qëndruar në hije duhet të mësohen gradualisht me rrezet e drejtpërdrejta, që gjethet të mos digjen.

Përdorni dhe për sukulente ose kaktuse, në një vazo me vrima kullimi. Sistemi i saj rrënjor është relativisht i vogël dhe nuk kërkon vazo tepër të madhe.

2. Ujitja është pika më e ndjeshme

Ujitja e tepërt është një nga shkaqet kryesore të kalbjes së rrënjëve.

Nga pranvera deri në vjeshtë, ujiteni vetëm pasi dheu të jetë tharë mirë. Gjatë dimrit, kur rritja ngadalësohet, ujitja duhet reduktuar ndjeshëm.

Nuk ka një rregull të prerë si “një herë në muaj”, sepse shpeshtësia varet nga temperatura, lagështia, madhësia e vazos dhe sasia e dritës. Rregulli më i sigurt është: kontrollojeni dheun dhe ujiteni vetëm kur është tharë. Pas ujitjes, zbrazni ujin e mbetur në pjatën e vazos.

Gjethet e rrudhura dhe të zbutura mund të tregojnë mungesë uji, ndërsa gjethet e buta, të ujshme ose rënia e tyre mund të lidhen edhe me ujitjen e tepërt. Prandaj, rënia e gjetheve nuk është gjithmonë shenjë etjeje.

3. Pastroni herë pas here gjethet

Pluhuri mund të zvogëlojë sasinë e dritës që arrin sipërfaqen e gjetheve. Fshijini butësisht me një leckë të lagur, pa përdorur preparate që u japin shkëlqim artificial.

Krasula mund të shumohet shumë lehtë

Shumimi mund të bëhet me gjethe ose me prerje kërcelli, veçanërisht në pranverë dhe verë.

Me gjethe: ndani një gjethe të shëndetshme dhe lëreni për disa ditë që prerja të thahet. Më pas vendoseni mbi substrat të thatë ose pak të lagësht për sukulente.

Me prerje kërcelli: prisni një degë të shëndetshme, lëreni vendin e prerjes të formojë kallus dhe më pas mbilleni në tokë me kullim të mirë.

Nuk është e nevojshme që prerja të qëndrojë patjetër një deri në dy javë; koha varet nga trashësia e saj dhe kushtet e ambientit.

A duhet krasitur?

Krasula mund të krasitet për t’i ruajtur formën dhe për ta nxitur të degëzohet, por nuk ekziston një ndalim absolut për prerjen e kërcellit kryesor. Krasitja duhet bërë me kujdes, me vegla të pastra, zakonisht gjatë periudhës së rritjes aktive.

RHS madje e klasifikon krasitjen si jo të domosdoshme për mirëmbajtjen e zakonshme, ndaj ajo bëhet kryesisht për formësim.

Dëmtuesit më të zakonshëm

Krasula mund të preket nga morrat e miellit, afidet dhe dëmtues të tjerë të bimëve të shtëpisë.

Morrat e miellit duken si grumbuj të vegjël të bardhë, të ngjashëm me pambukun. Në infeksione të kufizuara, mund të hiqen me një shkopth të lagur lehtë me alkool, duke provuar fillimisht në një pjesë të vogël të bimës.

Në rast infektimi më të madh, bima duhet izoluar dhe trajtimi duhet përsëritur sipas nevojës. Përdorimi i alkoolit në të gjithë bimën pa hollim ose pa provë paraprake mund të dëmtojë gjethet.

Në përgjithësi, krasula është një bimë e qëndrueshme dhe dekorative. Sekreti i saj nuk është ujitja e shpeshtë, por drita e bollshme, substrati që kullon mirë dhe durimi. Për pronarët e qenve dhe maceve, megjithatë, vendosja e saj jashtë mundësisë së kafshëve është po aq e rëndësishme sa kujdesi për vetë bimën. /Telegrafi/ ...