Assita Kanko: het zorgeloze leven kan ons door oprukkend en gesubsidieerd extremisme zomaar gaan ontglippen

We waren nog geen tien jaar oud en liepen door de tuin naar buiten, aangetrokken door de geur van de akkers, het bos in.

Daar keek ik ineens naar mijn broer en hij naar mij.

Zonder een woord te spreken begrepen we elkaar.

De bezorgdheid kleurde onze bange ogen.

We konden minder geluiden horen.

Het bos was vreemd.

Of waren we gewend aan het gezang van de vogels?

Wat hoorden we allemaal?

Waren we te ver het bos ingegaan?

De wolken werden donker en hingen lager.

We hadden zo ver gelopen dat we zelfs een kleine berg hadden beklommen en onbekend fruit hadden gegeten. ...