Ejakulimi i parakohshëm nuk duhet duruar me vite – zgjidhja mund të jetë më afër se mendoni

Ajo që shumë meshkuj e lidhin me dështimin personal mund të ketë shkaqe krejt të tjera, ndërsa trajtimi varet nga ajo që fshihet në prapavijë

Ndërsa vitet e fundit për disfunksionin erektil flitet gjithnjë e më hapur, meshkujt që përballen me ejakulim të parakohshëm shpesh heshtin për vite. Shumë besojnë se janë të vetmit me këtë problem ose se bëhet fjalë për diçka që duhet ta pranojnë.

Ejakulimi i parakohshëm është një nga problemet seksuale më të shpeshta te meshkujt, por edhe një nga temat për të cilat flitet më së paku. Pasojat nuk kufizohen vetëm në jetën seksuale: mund të dëmtohen vetëbesimi, marrëdhënia në çift dhe cilësia e jetës.

Megjithatë, mjekësia moderne e konsideron një gjendje që mund të trajtohet, e jo një “mangësi” apo matës të burrërisë. Sot ekzistojnë metoda të ndryshme, nga ushtrimet dhe teknikat e sjelljes, deri te barnat dhe qasja e përshtatur sipas shkakut.

Kur nuk është më vetëm një fazë kalimtare?

Sipas të dhënave epidemiologjike, rreth 20 deri në 30 për qind e meshkujve e përjetojnë këtë problem në një periudhë të jetës.

Dallohen dy forma kryesore:

Ejakulimi i parakohshëm parësor, kur vështirësia është e pranishme që nga përvoja e parë seksuale, dhe forma dytësore, kur shfaqet më vonë, pas një periudhe me kontroll normal.

Mund të ketë edhe episode kalimtare pas një periudhe të gjatë pa marrëdhënie, ndryshimit të partneres, stresit të madh ose lodhjes fizike. Këto mund të jenë ndryshime normale.

Problemi kërkon vëmendje kur bëhet i vazhdueshëm për më shumë se tre deri në gjashtë muaj, kur ejakulimi ndodh rregullisht brenda një ose dy minutash pas penetrimit, ndonjëherë edhe para tij, dhe kur shkakton turp, ankth ose shmangie të intimitetit.

A ndihmojnë teknikat “stop-start” dhe shtrëngimi?

Teknikat e sjelljes mund të ndihmojnë në përmirësimin e kontrollit.

Te metoda “stop-start”, stimulimi ndërpritet pak para momentit kur ejakulimi duket i pashmangshëm dhe rifillon pasi ndjesia të jetë zvogëluar.

Te metoda e shtrëngimit, ushtrohet për pak çaste presion i butë në pjesën e sipërme të penisit, për ta ulur stimulimin.

Qëllimi është që truri dhe trupi të mësojnë ta njohin më herët të ashtuquajturën “pikë pa kthim” dhe ta shtyjnë ejakulimin.

Mund të ndihmojnë edhe ushtrimet Kegel, të cilat forcojnë muskujt e dyshemesë së legenit dhe mund ta përmirësojnë kontrollin mekanik dhe neurologjik.

Megjithatë, këto metoda kërkojnë durim, përsëritje për disa javë ose muaj dhe mirëkuptim nga partnerja. Te format më të rënda, ushtrimet mund të mos jenë të mjaftueshme si trajtim i vetëm.

Stresi dhe frika nga “performanca”

Faktorët psikologjikë luajnë rol shumë të madh, sidomos kur problemi shfaqet pas një periudhe me funksion normal.

Stresi, lodhja kronike dhe ankthi ndikojnë në proceset neurokimike që kontrollojnë refleksin e ejakulimit.

Presioni për të qenë “i mirë në shtrat” mund të krijojë një rreth vicioz. Mashkulli hyn në marrëdhënie me frikën se nuk do të zgjasë mjaftueshëm dhe përqendrohet te performanca, në vend të kënaqësisë.

Ankthi aktivizon mekanizmin “lufto ose ik”, rrit adrenalinën dhe mund ta përshpejtojë refleksin e ejakulimit. Pas një ose dy përvojave të pakëndshme, frika mund të bëhet shkaktari kryesor i përsëritjes së problemit.

Ndikim mund të ketë edhe konsumimi i tepërt i përmbajtjeve pornografike. Te disa meshkuj të rinj kjo krijon pritshmëri joreale, ankth, vështirësi me ereksionin ose, në raste të tjera, vështirësi për ta arritur orgazmën.

Sprejet, kremrat dhe prezervativët që ulin ndjeshmërinë

Anestetikët lokalë në formë spreji ose kremi e zvogëlojnë përkohësisht ndjeshmërinë e mbaresave nervore dhe mund ta zgjasin kohën deri në ejakulim.

Edhe prezervativët më të trashë ose ata me shtresë mpirëse veprojnë në mënyrë të ngjashme.

Megjithatë, përdorimi i gabuar mund të shkaktojë probleme. Anestetiku mund të kalojë te partnerja dhe t’i shkaktojë mpirje, ndërsa sasia e tepërt mund ta zvogëlojë ndjeshmërinë aq shumë sa të dobësohet ereksioni.

Preparati zakonisht vendoset 10 deri në 15 minuta para marrëdhënies, ndërsa teprica duhet të hiqet para kontaktit. Mund të përdoret edhe prezervativi për ta zvogëluar kalimin e substancës te partnerja.

Kur përdoren barnat?

Në trajtim mund të përdoren barna nga grupi i inhibitorëve selektivë të rimarrjes së serotoninës, të njohur si SSRI. Ato fillimisht janë zhvilluar si antidepresivë, por është vërejtur se mund ta shtyjnë ejakulimin.

Ekziston edhe një bar që merret sipas nevojës, zakonisht një deri në tri orë para marrëdhënies.

Në raste të caktuara mund të përdoren edhe barna si sildenafili ose tadalafili, sidomos kur problemi shoqërohet me vështirësi në mbajtjen e ereksionit.

Disa meshkuj, nga frika se do ta humbin ereksionin, e përshpejtojnë në mënyrë të pavetëdijshme stimulimin. Kur ereksioni është më i qëndrueshëm, ankthi mund të ulet dhe marrëdhënia të zgjasë më shumë.

Barnat nuk duhet të merren në mënyrë të pakontrolluar, sepse zgjedhja varet nga gjendja shëndetësore, simptomat dhe terapitë e tjera.

A mund të fshihet një problem tjetër shëndetësor?

Kur ejakulimi i parakohshëm shfaqet papritur te një mashkull që më parë nuk ka pasur vështirësi, mund të lidhet edhe me gjendje të tjera.

Një shkak i mundshëm është inflamacioni i prostatës ose sindroma e dhimbjes kronike të legenit. Irritimi i nervave në këtë zonë mund ta ulë pragun e ndjeshmërisë dhe ta përshpejtojë ejakulimin.

Ndikim mund të kenë edhe funksionimi i shtuar i gjëndrës tiroide, diabeti dhe sindroma metabolike. Dëmtimet e enëve të vogla të gjakut dhe të nervave mund ta ndryshojnë ndjeshmërinë dhe kontrollin seksual.

Për këtë arsye, nuk duhet trajtuar vetëm simptoma, sidomos kur ndryshimi shfaqet papritur.

Problemi nuk është matës i burrërisë

Ejakulimi i parakohshëm nuk e përcakton një mashkull dhe nuk është shenjë e dobësisë personale.

Bëhet fjalë për një refleks neurobiologjik dhe psikologjik që mund të dalë nga ekuilibri. Problemi është shumë më i zakonshëm sesa mendohet.

Shumë meshkuj presin me vite para se të kërkojnë ndihmë. Gjatë kësaj kohe, turpi vetëm e zgjat shqetësimin dhe mund ta dëmtojë marrëdhënien.

Hapi i parë është një bisedë e sinqertë me partneren dhe pranimi se problemi mund të trajtohet. Sot ekzistojnë disa metoda të provuara, ndërsa qasja mund të përshtatet sipas nevojave të secilit person. /Telegrafi/ ...