Race tegen de klok in rampgebied Venezuela, massaal gezocht naar vermiste familieleden

"Wie is zijn familie?", staat bij de foto van een gewond kind. "Zijn naam is Sebastián. Hij is tien jaar oud. Hij raakte zijn ouders kwijt tijdens de bevingen."

Gewonde kinderen staren de camera in, het stof zit nog op hun gezicht. Een meisje ligt op straat met een infuus in haar hand. "We hebben dit kindje uit het puin gehaald". Een ander kind ligt in een ziekenhuisbed, zijn naam met een rode stift op zijn borst geschreven. "Hij is negen jaar oud. Zijn ouders zijn overleden", staat bij zijn foto.

De beelden worden massaal gedeeld op sociale media. Bijna een dag na de dubbele aardbeving zitten tienduizenden Venezolaanse families nog in onzekerheid. Er worden foto's gedeeld, met daarop de namen, leeftijden en de ziekenhuizen waar de kinderen liggen.

Ook gaan er handgeschreven lijsten rond met namen van gewonden. Volgens onofficiële websites hebben tienduizenden mensen nog geen contact gehad met familieleden. Binnen één dag werden 45.000 mensen als vermist opgegeven.

Zoeken naar overlevenden

In het puin wordt gezocht naar overlevenden, maar reddingsacties komen moeilijk op gang. Het rampgebied is groot en de nodige hulpmiddelen zijn er niet. Met een humanitaire, economische en politieke crisis erbij leefden veel Venezolanen al in overlevingsstand, met improviseren als de norm.

Op hun improvisatievermogen wordt nu opnieuw een beroep gedaan. Tientallen woontorens lijken volledig ingestort, wegen zijn verwoest en doden die uit het puin zijn gehaald liggen bedekt met dekentjes op straat. Er zijn veldhospitalen opgezet waar gewonden worden geholpen.

De kuststaat La Guaira is hard getroffen. Flatgebouwen zijn volledig verwoest en op beelden is te zien hoe mensen met schepjes en hun blote handen stukken puin doorzoeken. "Er zijn hier geen reddingswerkers, er is geen brandweer! Dit zijn familieleden op zoek naar hun geliefden", roept een man op een video die rondgaat.

De snelweg naar de kust vanaf de hoofdstad Caracas is afgesloten, alleen hulpverlening mag erdoorheen. Maar met zo'n vijftien getroffen steden en dorpen is het allemaal niet genoeg. Op beelden is overal puin te zien. Onder het puin hoor je mensen schreeuwen. In een video zit een man bebloed en beklemd tussen de brokstukken. Hij krijgt een waterflesje aangereikt. Ze krijgen hem er nog niet uit.

Online worden oproepen gedaan voor noodhulp die naar donatiepunten kan worden gebracht. "Water, verband, houdbaar voedsel", zegt een vrouw, maar ook "zonnebrand, voor de reddingswerkers". In de brandende zon wordt gezocht naar mensen.

Zo beleefden veel Venezolanen de twee zware aardbevingen vannacht:

Waar het regime in voorgaande crises net deed alsof er geen vuiltje aan de lucht was, is nu zelfs op de staatstelevisie de verwoesting te zien. Geen rooskleurige beelden, het land is in verval. Het is wachten op de noodhulp uit het buitenland die het regime zegt te hebben geaccepteerd.

Ondertussen tikt de klok door en is het dodental opgelopen tot zeker 188. Over een paar uur wordt het donker en wacht veel Venezolaanse families in binnen- en buitenland opnieuw een angstige nacht. De angst voor naschokken is groot, de vrees voor nóg meer doden groter. ...