뉴스 | "MADRES" | 오픈뉴스백과

NOS Nieuws

중도 성향

정치

부정적

Ouders vermiste Mexicanen: wel geld voor WK, niet voor zoektocht

"Zoon, dochter, treur niet, je moeder blijft je zoeken, wat er ook gebeurt". Duizenden vrouwen, in witte shirts met daarop foto's van hun kinderen, lopen schreeuwend en met vastberaden blik over de Paseo de la Reforma, een belangrijke weg in het hart van Mexico-Stad. Woedend zijn ze, deze madres buscadoras, zoekende moeders, die soms al jaren op zoek zijn naar hun vermiste kinderen. Waar ze naar eigen zeggen nog geen cent van de regering krijgen om een schep mee te kopen om naar lichamen te graven, worden er wél miljoenen uitgegeven aan de organisatie van het WK voetbal. Vanessa Gámez is een van de moeders bij de betoging. Op haar shirt staat de naam Ana Amelí, haar 19-jarige dochter die in juli 2025 verdween tijdens een wandeling in een park. "De Mexicaanse autoriteiten hebben nooit moeite gedaan haar te vinden. Maar een paar kilometer verderop wordt al twee jaar gewerkt aan de verbouwing van het voetbalstadion", zegt ze verbitterd. Zelf op zoek Zoals zoveel zoekende Mexicaanse ouders zal Gámez op 11 juni, de dag dat Mexico de openingswedstrijd van het toernooi speelt tegen Zuid-Afrika, demonstreren bij het Estadio Azteca. "Terwijl degenen die het kunnen betalen naar binnen gaan om feest te vieren, zullen wij buiten het stadion huilen. Wij zullen de wereld laten zien dat de president liegt als ze zegt dat er geen crisis is", zegt Gámez. President Claudia Sheinbaum houdt vol dat het land veilig is en de meeste problemen onder controle zijn, terwijl ruim 130.000 mensen in Mexico geregistreerd staan als vermist. De regering wijst graag op de dalende moordcijfers, maar heeft het liever niet over het feit dat het aantal vermissingen in tien jaar tijd met ruim 200 procent is toegenomen. Jonge mannen die worden ontvoerd en gedwongen lid te worden van een criminele organisatie. Jonge vrouwen die slachtoffer worden van sekshandel. Mensen die worden gedood bij een overval. Het komt zelfs voor dat toeristen door lokale bendes worden aangezien voor lid van een rivaliserende groepering. Zonder vragen te stellen worden ze vermoord. Meldingen van vermissingen worden vaak niet serieus genomen. Wanhopige ouders gaan daarom zelf op zoek. Gewapend met scheppen en stokken trekken ze naar de gevaarlijkste gebieden, in de hoop erachter te komen wat met hun kinderen is gebeurd. Politie en bendes werken samen Soms zijn lichamen allang gevonden, maar liggen ze jarenlang in overvolle mortuaria. Daar ontbreekt vaak de kennis en technologie om DNA-testen uit te voeren. Anderen zijn ontvoerd door criminele organisaties, die vaak jonge Mexicanen kidnappen voor mensenhandel, orgaanhandel of om ze te rekruteren voor hun bende. De zoektochten in gebieden waar criminele bendes de dienst uitmaken zijn levensgevaarlijk voor de groepen nabestaanden. Maar ook de rol van de autoriteiten ligt onder vuur. Volgens families komt het voor dat de politie samenwerkt met bendes, bijvoorbeeld door burgers op te pakken en over te dragen aan criminelen. Daardoor krijgen families soms nooit de waarheid boven water. Het VN-comité tegen gedwongen verdwijningen (CED) schreef in april dat de Algemene Vergadering de vermissingen moet laten onderzoeken als misdaden tegen de menselijkheid. Een maand later meldde de Inter-Amerikaanse Commissie voor de Mensenrechten (IACHR) dat veel verdwijningen plaatsvinden "in nauwe samenwerking en coördinatie met overheidsfunctionarissen". Amnesty International riep de Mexicaanse regering daarna op om internationale hulp te accepteren om de nationale crisis aan te pakken. Maar de Mexicaanse regering lijkt daartoe niet bereid. Het rapport van het VN-comité werd door Sheinbaum afgedaan als "politiek gemotiveerd". Vanessa Gámez zucht diep als ze de woorden van de president hoort. Sinds haar aantreden heeft Sheinbaum nog geen enkel collectief van zoekende ouders ontvangen, benadrukt Gámez. En dus blijft ze zelf maar zoeken. Vandaag is ze met andere moeders naar een park gegaan in een deel van Mexico-Stad met hoge criminaliteitscijfers. Er zijn anonieme tips dat criminelen hier lichamen dumpen. Eerst snoeien ze hoog gras weg, daarna woelen ze de aarde om om te kijken of er sporen te vinden zijn van lichamen of persoonlijke eigendommen. "We weten waar onze kinderen verdwijnen, maar we weten niet waar we ze zullen vinden", zegt Gámez, terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegt. Regelmatig gebeurt het dat ouders op clandestiene graven stuiten, legt Gámez uit. Zelf zal ze blijven zoeken. "Vlakbij het stadion waar straks een WK gespeeld wordt, staan meer dan 200 mensen geregistreerd als vermist, onder wie mijn dochter Ana Amelí. Ik moet weten wat er met haar is gebeurd".

EL PAÍS (español)

중도 성향

스포츠

긍정적

Las Madres Dragonas del barrio de Lavapiés retratan su manera de sentir el fútbol: “Que nos conozcan y sepan que no solo somos migrantes”

Madres de África y América Latina viven el deporte como una herramienta de integración y apoyo e inmortalizan su vida diaria, sus sueños y la discriminación en el proyecto fotográfico ‘Goals for Hope’

EL PAÍS (español)

중도 성향

기타

Así se “inspiran” los niños de Madrid en clase con 30 grados: “Es un insulto. Estamos al borde de lipotimias y desmayos”

La Federación de Asociaciones de Padres y Madres del Alumnado, la Asociación de Directores de Institutos Públicos de Madrid y profesores denuncian la actitud del consejero Mariano de Paco y piden que se tomen medidas

EL PAÍS (español)

중도 성향

기타

Negociación a lo “reality show”: los profesores valencianos llegan al vigésimo día de huelga sin acuerdo

Las concentraciones y protestas en apoyo a los docentes se suceden, como el llamamiento de la confederación de madres y padres Gonzalo Anaya a vaciar las aulas

EL PAÍS (español)

중도 성향

정치

Visita a la vigilada portavoz de las madres de Tiananmén: “El Gobierno chino debe afrontar su responsabilidad”

You Weijie reclama que las autoridades de Pekín publiquen “todos los hechos” para que no se vuelva a repetir una tragedia como la de 1989

EL PAÍS (español)

중도 성향

스포츠

Un club de fútbol valenciano celebra la victoria de su equipo juvenil con una ‘stripper’ en el polideportivo municipal

En la celebración había menores de edad con padres y madres de los jugadores. El Ayuntamiento de Bonrepós i Mirambell prepara una denuncia por el uso de instalaciones públicas

Dawn (Pakistan)

진보 성향

정치

부정적

Misreading Baloch youth

THE insurgency in Balochistan has posed a different set of problems for the state, which is still struggling to fully understand its dynamics. Perhaps the biggest challenge is defining the unrest in the province and identifying the factors that are contributing to it. Even as it tries to understand the insurgency, the state has become fixated on the youth, particularly the educated ones, whom it sees as leading the unrest. It sees them as the core of the problem, which it seeks to address through narrative campaigns and a few incentives. In its search for quick fixes, it expects rapid results; when these don’t materialise, it stigmatises the very youth it seeks to influence. A recent statement attributed to Balochistan Chief Minister Mir Sarfraz Bugti that Baloch youth pursuing PhDs at the state’s expense were conducting misleading research and supporting militancy reflected a hasty attitude. The statement drew sharp criticism from Balochistan’s political and civil society leadership and was perceived as an attempt by the state to silence critical voices that question poor governance, highlight flaws in the system, and expose the cost of electoral manipulation to political stability. Since the beginning of the new phase of the insurgency in Balochistan, dozens of leading intellectuals, writers and journalists have been killed — from Prof Saba Dashtyari to Prof Ghamkhwar Hayat, who was recently killed in Noshki. On the one hand, the state claims that it has invested heavily in the education sector and set up dozens of universities across the province. On the other, it remains apprehensive about political and intellectual activities on university campuses. The security institutions have a better understanding of religiously inspired militancy, having engaged with it since the Afghan-Soviet war and having developed a deeper knowledge of its character. It emerged from narratives once nurtured by the state for strategic purposes. It mainly relied on madressah students and youth educated in public-sector institutions affiliated with religious parties. Their worldview is different from that of Balochistan’s educated youth, who are more influenced by leftist and anti-colonial intellectual traditions of the Global South. Dialogue remains part of the solution, particularly with those who are still willing to talk. It took nearly two and a half decades for the state to develop an effective approach to address religiously motivated terrorism, which state institutions had, at times, themselves helped nurture. Even today, such militancy continues to pose several visible and hidden threats. Yet state institutions appear eager to crush an insurgency they don’t understand as well, and to do so in a much shorter period. The state has a reasonably accurate diagnosis of Balochistan’s issues, but it errs in identifying the factors behind them. It is aware that the Balochistan problem has three dimensions: genuine political representation, the issue of missing persons, and a sense of deprivation. However, it continues to rely on the same remedies that have failed to produce results since the era of Gen Pervez Musharraf. It was during that period that a policy of zero tolerance towards dissent in the province took shape. The assassination of Nawab Akbar Bugti was a consequence of that approach. For a brief period, the state softened its posture when the PPP government launched the Aghaz-i-Haqooq-i-Balochistan package. Over the following decade, however, the state pursued an ambiguous policy — involving neither carrot nor stick. Billions of rupees were spent on surrender schemes, many of which were viewed as dubious, while efforts to engage militant leaders in exile through dialogue were discouraged. Ironically, that was perhaps the best time for negotiations, as the insurgency was still in the early stages of its transformation from a tribal-led movement into one increasingly driven by the educated middle class, particularly in the southern and western parts of the province. Obviously, the time for talks with the exiled leadership has largely passed. The tribal leaders in exile no longer command the influence they once did, and those currently leading the insurgency appear unwilling to engage with the state. Yet dialogue remains part of the solution, particularly with those who are still willing to talk, whether they are nationalist groups, religiously inspired actors, rights-based pressure groups, or organisations such as the Baloch Yakjehti Committee. However, the same confusion persists, and opinion within the state remains divided. Those who favour dialogue are in the minority, while proponents of a coercive approach continue to dominate policymaking. At the same time, the coercive strategy is not as muscular as many within the Balochistan government would like. The state continues to rely on familiar strategies and tactics that ordinary Baloch citizens understand all too well and are suspicious of — particularly regarding anti-terrorist squads. At the narrative level, some institutions appear to be attempting to create divisions within Baloch society. This includes raising questions about a Baloch-Brahui divide. More recently, a Punjab-based activist associated with a banned religiously inspired terrorist organisation claimed that 40 per cent of insurgents belong to the Zikri faith. Many criticised this as another attempt to create rifts within Baloch society. The question is whether such campaigns can achieve their intended purpose. Arguably, they strengthen the insurgents’ narrative by providing them with examples they can exploit to justify their position. Another concern is that stigmatising Baloch youth fuels broader public resentment. A large number of young Baloch aspire to join public and private sector institutions across the country. In simple terms, they want to become part of the national mainstream. Narratives that portray them with suspicion can have a deeply negative impact on their aspirations and sense of belonging. Running narrative campaigns is a delicate undertaking. If poorly conceived, they create more problems than they solve. This is particularly true when such campaigns emerge from an approach that itself lacks clarity and strategic coherence. The writer is a security analyst. Published in Dawn, May 31st, 2026

EL PAÍS (español)

중도 성향

기타

Brasil cierra el antiguo manicomio donde murieron 60.000 internos y da un hogar a los últimos supervivientes

El traslado de los 14 pacientes que quedaban en el Hospital-Colonia de Barbacena pone fin a una era marcada por el internamiento de personas cuerdas rechazadas por la sociedad, incluidos alcohólicos, epilépticos y madres solteras

뉴스

타임라인 키워드

Ouders vermiste Mexicanen: wel geld voor WK, niet voor zoektocht

Las Madres Dragonas del barrio de Lavapiés retratan su manera de sentir el fútbol: “Que nos conozcan y sepan que no solo somos migrantes”

Así se “inspiran” los niños de Madrid en clase con 30 grados: “Es un insulto. Estamos al borde de lipotimias y desmayos”

Negociación a lo “reality show”: los profesores valencianos llegan al vigésimo día de huelga sin acuerdo

Visita a la vigilada portavoz de las madres de Tiananmén: “El Gobierno chino debe afrontar su responsabilidad”

Un club de fútbol valenciano celebra la victoria de su equipo juvenil con una ‘stripper’ en el polideportivo municipal

Misreading Baloch youth

Brasil cierra el antiguo manicomio donde murieron 60.000 internos y da un hogar a los últimos supervivientes

뉴스

타임라인 키워드

Ouders vermiste Mexicanen: wel geld voor WK, niet voor zoektocht

Las Madres Dragonas del barrio de Lavapiés retratan su manera de sentir el fútbol: “Que nos conozcan y sepan que no solo somos migrantes”

Así se “inspiran” los niños de Madrid en clase con 30 grados: “Es un insulto. Estamos al borde de lipotimias y desmayos”

Negociación a lo “reality show”: los profesores valencianos llegan al vigésimo día de huelga sin acuerdo

Visita a la vigilada portavoz de las madres de Tiananmén: “El Gobierno chino debe afrontar su responsabilidad”

Un club de fútbol valenciano celebra la victoria de su equipo juvenil con una ‘stripper’ en el polideportivo municipal

Misreading Baloch youth

Brasil cierra el antiguo manicomio donde murieron 60.000 internos y da un hogar a los últimos supervivientes